Wat begon als een leuk idee voor op de website, groeide gaandeweg uit tot een serieus project.
Eind augustus begon het onder de naam What If? / Webcam of the Future. Het idee was eenvoudig: twee beelden van dezelfde stad naast elkaar. Links de stad van vandaag, rechts dezelfde plek honderd jaar verder. Met subtiele beweging en een passend weerbeeld moest het voelen alsof je naar een webcam in de toekomst keek.
Middelburg werd de eerste locatie. De Lange Jan, de kerken en de skyline moesten de stad direct herkenbaar maken. Onder AIRunsThis ging het idee naar de AI om te onderzoeken en uit te werken.
Al snel kwamen de eerste inhoudelijke vragen. Hoe lang blijft een gebouw zonder onderhoud overeind? Wat doen stormen, water en begroeiing met een stad? En als er nieuwe gebouwen bijkomen of relevante gebeurtenissen plaatsvinden, moesten die dan ook in een volgende versie worden meegenomen? Het idee om de toekomstbeelden periodiek bij te werken zat er dus al vroeg in.
Ook bleek dat een mooi plaatje nog geen overtuigend Middelburg was. De Lange Jan zag er bijvoorbeeld niet goed uit. Daarmee werd de echte stad het uitgangspunt: gebouwen op de juiste plek, herkenbare monumenten, kloppende verhoudingen en één vaste camerapositie. Eerst de huidige situatie goed krijgen, daarna pas de toekomst veranderen.
Daarvoor kwamen 3D-gebouwgegevens, hoogtekaarten en fotografische referenties in beeld. De ambitie werd om de stad ruimtelijk op te bouwen en de zichtbare gebouwen en gevels met echte bronnen te controleren. Tegelijk kwamen er meer mogelijkheden bij: verschillende tijdsprongen, scenario’s, dag en nacht, regen, mist, sneeuw en beweging.
Toen kwam bij mij de vraag op: moeten we dit straks voor iedere stad opnieuw zo uitgebreid doen? Kunnen we een eigen programma maken dat de hardware van de desktop gebruikt om steden, licht, weer en beweging te renderen?
Begin september werd dat FutureCam Studio. De desktop zou het zware beeld- en rekenwerk doen, terwijl de laptop de website verzorgde. Beelden en videoloops konden vooraf worden gemaakt; de desktop hoefde daardoor niet voortdurend aan te blijven om bezoekers de camera te laten bekijken.
Ondertussen groeide ook de naam mee. FutureCam werd tijdelijk EarthTimeline. Na een lange zoektocht langs namen en bezette domeinen werd het uiteindelijk This Place Ahead, met This Place Ahead Studio als productieomgeving. Op 4 september lag het domein thisplaceahead.com vast.
Die naam paste bij de bredere ambitie. Naast het stroomuitvalscenario moest er ruimte zijn voor andere mogelijke toekomsten van echte plaatsen. Ook voor scenario’s die later samen met bijvoorbeeld een gemeente bedacht zouden kunnen worden.
Met de nieuwe naam werd het project opnieuw georganiseerd. Website en Studio kregen een eigen rol binnen hetzelfde project. Er kwam meer aandacht voor brongegevens, beeldrechten, hogere resolutie en controle van monumenten. Ook het bewegende beeld moest scherper: een goede stadsafbeelding verloor zichtbaar kwaliteit zodra een lagere-resolutievideo het beeld overnam.
De website groeide ondertussen richting een portal voor meerdere plaatsen en camera’s. Middelburg bleef de eerste uitgewerkte locatie. Goes, Terneuzen, Rotterdam en Amsterdam kwamen op de uitbreidingslijst, met buitenlandse steden als latere mogelijkheid.
Daarna kwam de wereldbol. Het leek mooi om vanuit de aarde in te zoomen naar een land, een regio en uiteindelijk een stad of webcam. Maar als je een toekomstscenario kiest, moet je de gevolgen daarvan eigenlijk al op die grotere schaal kunnen zien.
Dat veranderde de opdracht ingrijpend.
Om Middelburg na vijfentwintig jaar zonder elektriciteit te laten zien, moesten we eerst begrijpen wat er met Zeeland en de omliggende gebieden gebeurt. En om Zeeland te begrijpen, moesten we naar de Benelux kijken. Water, rivieren, vervoer en voedselvoorziening houden immers niet op bij een gemeentegrens.
Gridfall werd daarbij aangescherpt tot een wereld waarin alle elektrische voorzieningen vanaf het begin uitvallen, inclusief noodvoorzieningen en lokale opwekking. Mensen verdwijnen niet. Ze blijven wonen, onderhouden, verbouwen, hergebruiken, vertrekken en nieuwe oplossingen zoeken. Daardoor wordt ook niet iedere plaats automatisch dezelfde overwoekerde ruïne.
Vanaf dat moment begon het grote rekenen. Ik zag rivierafvoer, polders, gemalen, dijken, hoogtekaarten, landbouwgrond, industriegebieden, havens, bodemgegevens en klimaatrapporten voorbijkomen. De vraag werd steeds concreter: waar kan water werkelijk komen, hoeveel kan een gebied vasthouden, waar kan het weg en wat betekent dat voor het gebruik van dat gebied?
Ook seizoenen en de voorgeschiedenis werden belangrijk. Een landschap na vijfentwintig jaar ontstaat door alles wat in die tussenliggende jaren gebeurt. Een natte winter, droge zomer, veranderende bodemvoorraad of beperkte afvoer werkt door in de volgende periode.
Op 12 september zijn we daardoor op twee verschillende niveaus tegelijk bezig. Er is al een publieke website met de eerste Middelburg-camera en een vergelijking tussen nu en een uitgewerkt +25-beeld. Achter de schermen wordt gewerkt aan de veel uitgebreidere onderbouwing die toekomstige kaarten en camerabeelden moet gaan sturen.
Die berekeningen gaan inmiddels tot afzonderlijke proeven met bodemwater, sneeuw, ijs, neerslag, zonlicht en warmte-uitwisseling. Dat zijn werkende en gecontroleerde onderdelen, maar nog geen complete doorgerekende toekomst van de Benelux.
This Place Ahead begon met de vraag hoe een webcambeeld van de toekomst eruit zou kunnen zien. Inmiddels bouwen we aan een systeem waarin de veranderingen van een gebied de kaart, het verhaal en uiteindelijk het camerabeeld bepalen.